Ik haat die verrekte eigenwaarde! Hemelvaart; ik had je een hemel belooft en dit gebeurt er…

Ja hoor, daar is ie weer: ik weet niet wat ik waard ben…

En terwijl ik de titel van dit blog opschrijf, vind ik het zo dom om te zeggen en zelfs knullig. Heel eerlijk: ik denk zelfs dat ik me wat schaam om dit te benoemen.

Want uiteraard denk ik ook 10 stappen vooruit, en vooral graag voor de ander, waardoor ik al vele conversaties in mijn hoofd aan het afspelen ben die eigenlijk allemaal maar 1 uitkomst hebben: ik ga me klein voelen…

Luister je even mee met mijn hoofd? Hier gaat ie dan:

“Hoe kan ik nou zeggen dat ik zo vaak niet weet en voel wat ik waard ben, terwijl ik constant juist mensen leer hoe je je eigenwaarde weer in je eigen hand kan krijgen?”

“Dus alles gaat me makkelijk af, althans is het grotendeels van mijn leven gegaan zolang ik maar niet op mijn echte kunnen ging zitten, en nog durf ik te zeggen dat ik mijn waarde niet ken? Dat ik niet geloof in wat ik allemaal kan?”

“Hoe lang wil je nog twijfelen aan en over jezelf in wat je kan doen, wat je hebt en kan betekenen? Zo zal je nooit overbrengen wat je echt kan en wat de ander nodig heeft, en dat zien ze. Maar wat als…”

“Hoe kan ik nou het voorbeeld zijn voor velen, mezelf constant laten zien, en eigenlijk zo vaak nog denken en voelen dat het “net niet” is. Wanneer hebben ze dat door en wanneer val ik wel door die mand?”

“Wat als het altijd “net niet” gaat zijn. Erop of eronder? Ik toch niet die ambitieuze talentvolle ‘high-potential’ ben waarvan ik eigenlijk denk dat ik het wel ben?”

“Het is niet voldoende. Dat ga ik terugkrijgen en aflezen aan mijn resultaten en effecten. Die angst is er altijd en bepaalt mij in het begin al.”

“Ik heb het gewoon weer niet door wat ik werkelijk doe en beteken, hoe kan ik dat ooit wel vanaf scratch ervaren, zonder dat ik standaard denk dat ik het niet kan of denk dat het niet zo rete-waardevol is als ik wel wil (en geloof dat ik kan) leveren en geven.”

En ga zo maar door… 

Lijkt best op wat jouw hoofd vertelt hè? Jij weet ook hoeveel je gaat denken en jezelf volledig klem gezet krijgt als je hoofd er ook maar een kléin beetje aanleiding toe ziet…

Ik heb een diepe, diepe, diepe, rete hardnekkige diep gewortelde basisovertuiging dat ik er niet toe doe. Een angst voor ‘net niet goed genoeg’, ondanks het extreme verlangen van juist op hoog level willen “performen” en daarvan tevens overtuigd kunnen zijn dat ik het kan. 

Eigenlijk wil ik in het middelpunt kunnen staan puur door waar ik het verschil echt maak

Ik wil gezien worden voor mijn presence en hoge level van “kunnen”, en de prestaties die anderen bereiken door bij mij te zijn.

Maar er zit zo’n sterke afwijzingsgevoeligheid in bij mij van heeeeeel jongs af aan, dat mijn eerste instinctieve reactie altijd angst voor afwijzing zal zijn op alle mogelijke situaties waarin ik alleen al het risico loop dat ik afgewezen kan worden. Zonder zelfs maar te weten wat die afwijzing dan daadwerkelijk zou inhouden en met me zou doen.

De focus ligt dus zo extreem op de buitenwereld van jongs af aan, en alles willen aflezen en het scherp paraat staan op eventuele afwijzing, dat ik eigenlijk helemaal niet weet wat mijn waarde is, want ook die stond constant onder schot in mijn beleving.

Je eigenwaarde en afwijzingsgevoeligheid staan direct met elkaar in verband, waarbij afwijzingsgevoeligheid vaak de dominante is.
En jij mag kiezen.
Kies voor afwijzingsgevoeligheid, en je weet zeker dat je eigenwaarde in de handen ligt van de ander.

En ondanks al mijn positieve nieuwe succeservaringen waarbij ik echt wel weet dat ik wat betekenen (anders bestond mijn bedrijf niet meer  ) kan die afwijzingsgevoeligheid me nog net zo verrassen als voor heen, en me vanuit het niks om de oren slaan.

Mijn klant excelleert exponentieel
Zo stond ik maandagavond met mijn bek vol tanden tegenover mijn klant in onze laatste sessie van haar traject. Ze vertelde hoe exponentieel ze geëxcelleerd is in ons half jaar in de groei met haar zelf en de verbinding die ze nu heeft in wie ze is echt is en wil zijn. Waar ik dan wel eens gedacht heb in datzelfde jaar: ben en doe ik genoeg voor jou… Haal je er wel genoeg uit?

Of mijn andere klant die nu halverwege is, en die toevallig bijgedragen heeft aan mijn nieuwe naam:

Onderkend & Miskend Hoogbegaafd; als je kracht jouw grootste probleem is

en wie ik nu vroeg hoe hij het nieuwe coachingsprogramma zou beschrijven in een titel in wat het met hem doet en hem brengt, waarbij ik binnen minuten al antwoord krijg:

En het eerste wat ik denk: doe ik dat echt???

En natuurlijk is dat juist wat ik wil bereiken en waar ik alles op inricht en insteek, en dus wat het ook zou moeten doen (en gelukkig doet!). Maar die rete-hardnekkige diepe basisovertuiging heeft me blijkbaar toch op gevoelsniveau parten gespeeld. Die maakt dat ik nu stil raak bij de woorden van mijn klant in haar laatste sessie, en deze klant nu vandaag.

Nu wil ik eigenlijk dat je ook weet, dat het niet alleen deze 2 klanten zijn die zo ontzettend happy zijn en veel bereiken, maar dat mijn programma voor alle klanten zo transformerend is geweest en gaat zijn. Zodat je niet denkt dat ik maar 2 klanten zo tevreden heb, want hier wil mijn afwijzingsgevoeligheid natuurlijk weer alle risico’s in kaart hebben en daarin voorkomen wat jij er mogelijk dan over gaat denken of vinden, en wat ik daardoor kan gaan voelen (die AUW!!!)

Het is zó eng om te vertellen hoe goed je bent!

Die gevoeligheid voor afwijzing maakt het moeilijk om over je waarde te praten. En daarom wil ik het er eigenlijk niet over hebben, want ik vind het gewoon eng om het te hebben over hoe goed ik ben. Dat ik eigenlijk toch wel echt zoveel waard ben. Ik denk het wel, maar ik weet het niet, denk ik. Want wat nou als het toch niet zo is omdat de ander er wat van vindt?

Wat als het allemaal niet zo is, want ik weet het toch nog niet, en het een levenslang falen wordt? En jij ziet dat… doodeng.

En hoe weet ik dat ik zo goed ben en zoveel waard ben, als ik nooit eerder echt me zo kwetsbaar heb opgesteld en iets ben gaan doen waarvan ik nog helemaal niet zeker wist of ik er echt goed in zou gaan zijn?

Ik heb immers nooit ergens echt moeite voor hoeven te doen. Wat ik kon, stelde dus voor mij niks voor… totdat ik voor mijn eigen waarde moest gaan staan.

Nu, as we speak, ga ik voor mijn waarde staan

Hoe? Door te durven te gaan zeggen dat ik met mijn nieuwe online programma Eindelijk je Talent Voelen én Leven je kan garanderen dat jij het ook gaat kunnen en ervaren. Dat jij eindelijk je waarde vol zult gaan voelen, gaan leven en ervoor zult gaan staan.

Wie zal jij dan zijn?

Deze maand ga ik dit fantastische programma lanceren in een online groepssessie waar je vrijblijvend bij kan zijn. En alleen deze maand krijg je 40% korting óp de pilotprijs van €1297,- wanneer je besluit in te stappen, omdat ik ook nog eens 40 ben geworden.

Noteer direct alvast 30 mei 20uur in je agenda!

Agenda April – Mei:

April: Laatste instapmogelijkheid pilotronde start nieuwe programma 100% Unapologized Jezelf Zijn!
          Alleen deze pilotronde tegen scherp gereduceerde pilot prijs => Vrijblijvende Matchcall!    
April: Alleen deze maand !! 50%korting !! 6mnd Groepscoaching inc online trainingen:Creëer je ideale anders bedrade balans”. Om het beste uit jezelf te halen, moet je het beste voor jezelf doen en je balans => Contact
 

2 mei: Gratis Masterclass Leven zonder de handrem erop; stop met aanpassen en ga leven als je hoogbegaafde zelf => Informatie & Aanmelden


9 Mei: Ik word 40! En dit ga ik met jou vieren! Houd mijn socials in die gaten! Ik wil jou erbij hebben om het te vieren!
Chat openen
Hallo,

Kan ik je helpen?